Interview Maartje Prins

Je hebt als decor een hele grote buik gemaakt. Hoe kwam je op dat idee? 

‘Toen ik de tekst van de voorstelling las, zei ik meteen tegen Nina: “Ik weet wat ik als decor moet maken.” In de tekst wordt omgeschreven hoe de buik van de man tijdens het misbruik tegen de wang van het kind aankomt. Ik zag die buik meteen voor me. De voorstelling gaat ook over hoe het misbruik werd genegeerd door de omgeving van het kind. Ik wilde laten zien hoe groot het gegeven van het misbruik is: dat een kind zoiets overkomt en dat je er niks over mag en kan zeggen. Die buik is 4,5 bij 3 meter. Dat hij zo enorm is, zegt eigenlijk: ‘Hier een uur lang in je gezicht: je kunt er niet om heen, je kunt je ogen er niet voor sluiten dat deze man dit heeft gedaan.’ 

Wat verdrietig. 

‘Tijdens het lezen van de tekst dacht ik vooral: ach, arm kind.. Maar tegelijkertijd is het ook een hele grappige tekst. Ik moest ook lachen. Naast verdrietig is het ook sterk en activistisch.’ 

Hoe heb je die buik gemaakt?  

‘Eerst ging ik nadenken over het materiaal: het moest iets zijn dat zowel vervoerbaar als betaalbaar is. Ik hou van textiel, dus al snel dacht ik aan een opblaasbare buik. Ik heb een leverancier gevonden die het perfect in de juiste maat kon maken. Het is eigenlijk een grote ballon, waardoor hij zachter en leger kan worden. Dat vond ik prettig. Het moest levendig en vlezig aanvoelen, omdat het symbool staat voor die man.’ 

Waarom heb je gekozen voor specifiek deze buik? 

‘Ik moest voor de ballon beeld aanleveren en daar ben ik lang bezig geweest. Het was heel moeilijk om een foto te vinden van een harige mannenbuik in deze resolutie. Ik vroeg het aan ChatGPT, maar daar werd geen beeld gegenereerd omdat het te naakt zou zijn. Als ik in stockfotobanken zocht, kwam ik in een soort soft-erotisch hoekje terecht. Mannen die tegen elkaar aanklotsen met hun buiken, een biertje erop zetten, erin knijpen. Een neutrale mannenbuik was veel moeilijker dan ik had verwacht. Ik stond op het punt een fotomodel zoeken. Ik zat al na te denken: wie in mijn vriendenkring heeft een witte, harige buik? Ik heb in een Facebookgroep voor creatievelingen om tips gevraagd. Iemand tipte om het te photoshoppen. Dat is het uiteindelijk geworden: een samenvoeging van meerdere huiden, buiken en haargroei.’  

Waarom wilde jij een harige buik? 

‘Visueel vond ik dat sterker dan helemaal kaal. Dat haar geeft toch een beetje een vies doucheputje-gevoel. Laat ik het zo zeggen: dit is niet mijn favoriete buik. Hij heeft ook zo’n harige lijn, ik heb geleerd dat dat een buiksnor heet. Ik zit er nog over na te denken om echt haar erop te naaien. Ik heb van die toupetjes gekocht – een haarstuk om een kaal plekje op je hoofd mee te bedekken. En als ik dat in de navel lijm, wordt het een stuk smeriger en hariger.’ 

Naast het decor heb je ook het kostuum gemaakt. Hoe ziet dat eruit? 

‘Het kostuum is een pak van meisjeskleding heb genaaid. Ik heb al een tijdje een verzameling van meisjes- en jongenskleren die ik vind in de kringloop. Het valt me op dat op kinderkleertjes die bedoeld zijn voor meisjes dingen staan als: ‘Pretty, nice, sweet, crush on you, madly in love, i love daddy, kiss and hug me, too cute, more hugs.’ En bij de jongens dingen als: ‘Cool, sport, danger, proud to say I’m a man’. Van dat soort kleding heb ik een pak van gemaakt. Ik vind het heel leuk om ook met het kostuum een boodschap uit te dragen.’  

Wat zegt dat verschil voor jou? 

‘Meisjes worden vaker misbruikt dan jongens. Natuurlijk is het niet direct: als je kind zo’n shirt draagt, gaan mensen het misbruiken of nodigt het daartoe uit. Maar ik denk niet dat het positief is voor de positie van meisjes. Ik vind dat het meisjes een beetje ontmenselijkt. Het laat zien dat ze vooral mooi, lief en knuffelig moeten zijn. Of in ieder geval zo gezien worden. Tot aan mannen die denken dat je ze mag misbruiken. Ik snap niet dat je als ouder je kind zo’n boodschap wil laten uitdragen. Naar aanleiding van dit kostuum, ben ik begonnen met een soort kledinglijn. Ik heb een hele verzameling kledingstukken aangelegd, waarin ik een label heb genaaid: ‘Jeffrey Epstein 4 kids.' Hiermee wil ik mijn kritiek uiten over dat de kledingindustrie jonge meisjes nog steeds ‘in de markt zet’ als loveable, kissable en hugable. Wij trekken onze dochters deze boodschap aan.’

Wat hoop je dat mensen halen uit het kostuum en het decor? 

‘Het belangrijkst is dat het bijdraagt aan het verhaal. Ik hoop dat Teckel mensen bij de strot grijpt en mensen tot handelen en bewustwording duwt.’