Enfin, Barbin. 

Marleen Hendrickx onderscheidt zich door de combinatie van maker, speler én ervaringsdeskundige. Als maker vertrekt ze vanuit een intellectuele en wetenschappelijke interesse, gedreven door een activistische wens om bij te dragen aan maatschappelijke verandering. Als speler brengt Marleen juist iets speels en ogenschijnlijk naïefs op de vloer – zoals eerder te zien was in BOYS WON’T BE BOYS en bij Stormkamer. Alsof ze het spel ter plekke met het publiek ontdekt. Die openheid maakt haar toegankelijk, waardoor de harde,feitelijke inhoud des te indringender binnenkomt. 

Dit brede spectrum is ook terug te zien in de taal: enerzijds wetenschappelijk en historisch, anderzijds woordloos en in beweging. Beweging en dans communiceren abstract en intuïtief, terwijl Marleen er tegelijkertijd in slaagt om via technische middelen en scenografie ook concrete informatie over te brengen. In haar werk versmelten documentaire elementen en beeldende kracht. Daarmee overstijgt haar theater de louter feitelijke communicatie en ontstaat er een gelaagde, zintuiglijke ervaring. Stevige inhoud op een lichte manier, op het snijvlak van beweging, theater en techniek.

Als enige intersekse theatermaker in Nederland brengt Marleen bovendien een verhaal dat voor veel mensen nieuw, verhelderend en confronterend is en wat bijdraagt aan bewustzijn, empathie en een verandering in beleid en cultuur. Theaterkrant gaf Marleens eerdere solo X Y I het predikaat ‘Keuze van de criticus’ mee. Dagblad van het Noorden sprak van een “topvoorstelling – luchtig en indrukwekkend