Het wakker liggen van Wanda

Op een dag komt Wanda erachter dat ze onzichtbaar geworden is. Wanneer ze schoorvoetend bij de huisarts aanklopt een vertelt dat ze het idee heeft dat niemand haar nog lijkt op te merken, wordt haar droogjes meegedeeld dat dat gezien haar leeftijd nogal aannemelijk is en dat ze zich er vooral niet te veel tegen moet verzetten. 
Maar Wanda verzet zich.  
Is het een bevrijding als je niet meer hoeft te voldoen aan de verwachtingen van buitenaf of voelt het leven leeg wanneer je niemand meer bent in relatie tot de ander? 
 
Het lijkt wel alsof vrouwen na hun 40ste langzaam verdwijnen. In de huidige beeldcultuur komt ze nauwelijks voor en als ze wél te zien is, is het de bedoeling dat ze eruitziet als 30.  Ze mag dan hoogstens haar perikelen rond de overgang delen, maar dat is het dan ook wel. Wat zijn haar wensen, behoeftes, verlangens? Waarom zijn er voor haar geen hoofdrollen weggelegd? Waarom is er voor haar geen plek aan talkshowtafels? Waarom worden er over haar geen boeken geschreven, liedjes gezongen, schilderijen gemaakt?  
Waarom hebben we met z’n allen besloten dat de verhalen ophouden als het volwassen leven nog maar net begonnen is?  
 
Het Wakker liggen van Wanda is géén voorstelling over het moederschap of de menopauze, maar een absurdistische, beeldende en liefdevolle vertelling over de ouder wordende vrouw die weigert haar onzichtbaarheid te accepteren.