Het wakker liggen van Wanda

‘Ook Wanda was iemand geworden. Maar die iemand paste eigenlijk overal net niet, dus ze begon hier en daar wat te schaven. Dat is op zich niet verkeerd, maar schaven is verslavend. Waardoor Wanda nu vooral weet wie je niet moet worden.’

Wanda heeft het vermoeden dat ze onzichtbaar aan het worden is. Wanneer ze schoorvoetend bij de huisarts aanklopt een vertelt dat ze het idee heeft dat niemand haar nog lijkt op te merken, wordt haar droogjes meegedeeld dat dat gezien haar leeftijd nogal aannemelijk is en dat ze zich er vooral niet te veel tegen moet verzetten. Maar Wanda verzet zich.

Het lijkt wel alsof vrouwen na hun 40ste langzaam verdwijnen. In de huidige beeldcultuur komt ze nauwelijks voor. Waarom worden er over haar geen boeken geschreven, liedjes gezongen, schilderijen gemaakt? Waarom zijn er voor haar geen hoofdrollen weggelegd? Waarom is er voor haar geen plek aan talkshowtafels? Wat zijn haar wensen, behoeftes, verlangens? Waarom hebben we met z’n allen besloten dat de verhalen ophouden als het volwassen leven nog maar net begonnen is?

Het Wakker liggen van Wanda is géén voorstelling over het moederschap of de menopauze, maar een absurdistische, beeldende en liefdevolle vertelling over de ouder wordende vrouw die weigert haar onzichtbaarheid te accepteren.