Interview Gerson Main

Gerson, waarom interesseert ouder worden jou zo?
De vraag die ik mezelf steeds stelde voor deze voorstelling was: waarom ben ik báng voor ouder worden? Ik denk dat ik op een keerpunt sta waarbij de aftakeling gaat beginnen. Er zitten verschillende aspecten aan. Allerlei dingen waarvan je als je jong bent denkt dat je ze nog eens gaat doen, gaan nu echt niet meer gebeuren. Van wat ik nog wil doen in mijn leven kan ik simpelweg niet alles meer uitvoeren. Ik zal moeten kiezen. Kickboksen op hoog niveau, gaat niet meer gebeuren. De meeste profs in die scene stoppen als ze 38 zijn, en ik ben nu 39. Dat kleine buikje van me gaat er ook niet meer af. En als ik met vrienden heb, heb ik het steeds vaker over vroeger. 

Maar waarom ik dat nou precies zo eng vond, daar kwam ik maar niet achter. En toen mensen in de omgeving zeiden van ‘ah joh, ouder worden is zo mooi’, toen dacht ik: ik ga het gewoon onderzoeken. Dus ik heb er teksten over geschreven, muziek over gemaakt, en met die muziek ging ik dan weer langs verzorgingstehuizen, om te spelen, en te praten met mensen. Een vriend van me, Tim Blaauw, is geestelijk verzorger in een verzorgingshuis, via hem lukte dat al snel.

Hoe ging dat dan? Wat leerde je?
Met Tim en de bewoners had ik gesprekken over ouder worden, maar ik deed ook mee aan bingoavonden, of ik trad op tijdens een afscheidsdienst, of een zomerworkshop. Ik leerde vooral dat je ouderen niet als een homogene groep kunt zien met allemaal dezelfde kenmerken en gedrag. Ik zag allemaal verschillende karakters (ontzettend logisch als ik er achteraf over nadenk haha). De één sympathieker dan de ander. Wat ik helaas wel veel terug zag komen was een bepaalde ontevredenheid en eenzaamheid. En dat bevestigde dus wel de angst die ik voor het ouder worden had. 

Dat klinkt hard! Je zag hoe het was om oud te zijn en je dacht: fuck no.
Ja dit is eigenlijk precies wat ik voor me zag in mijn angstbeeld. Je zit in zo’n tehuis, je voelt je eenzaam en je kunt nergens heen. Wel interessant: deel van mijn angst zit hem ook in spijt hebben van de keuzes die je als jonger persoon gemaakt heb. Maar dat hadden de meeste ouderen die ik sprak niet. Mensen waren tevreden met waar het leven ze had gebracht. Het was alleen de uitzichtloosheid van de situatie in zo’n verzorgingshuis. Weinig familie en vrienden en je gezondheid die te wensen over laat. Weinig dierbare spullen om je heen, omdat je kinderen de meeste weg hebben gegooid toen je hierheen moest.

Grimmig!
Een vrouw zei tegen me dat ze nog wel een keer seks zou willen hebben. En ze hintte ook zo van, he, nou, ga je hier wat mee doen? Mensen klampen zich soms aan je vast omdat er gewoon heel weinig bezoek komt. 

Maar eh, ja, in de omschrijving van de voorstelling lees ik ‘Hier is aftakeling en het verlies van vrienden, familie en carrière zichtbaar, maar vind je ook acceptatie en oneindige levensadviezen.’
Ja, dat klopt ook! Want wat ik óók voelde in die verzorgingstehuizen was dat ik daar precies op de juiste plek was. Ik sta vaak zat op het podium en dan is er plezier en bravoure en uitbundigheid, maar in verzorgingstehuizen waar ik speelde klapten mensen soms niet eens. Maar dat voelde op een gekke manier zo écht. Want vaak heb je daarna wel een gesprek met iemand dat zoveel meer betekenis en diepte heeft dan een applaus. Er was heel veel vertedering en inspiratie.

Ja.
Ik voelde gelijk dat ik de rest van mijn leven in verzorgingshuizen wilde spelen. Ik dacht ook: als iedere artiest hier nu een keer per maand gaat spelen, dan gaat dat ook wel wat helpen tegen die eenzaamheid. En omgekeerd weet ik dat ik vast niet de enige artiest ben die deze warmte en inspiratie mee terug neemt als hij gespeeld heeft in een verzorgingshuis. Het is dus ook een wisselwerking. De ontmoetingen die ik had, hebben me ontzettend veel gegeven.

Wat voor mooie ontmoetingen had je dan?
Er was een man die heel graag nog gitaar wilde leren spelen, dus daar ga ik dan af en toe langs om hem te helpen. En op een gegeven moment was ik bij een oud kunstenaar, meneer Breeveld, hij is inmiddels overleden, maar ik was aan het zingen en hij zei,”ja maar dit is een van mijn lievelingsliedjes”, en dat was Het Dorp van Wim Sonneveld en toen kwam hij samen met me op het podium zitten en toen zong hij met me mee. Toen hadden we daarna nog echt een mooi gesprek en zei hij van “ja, ik heb ook muziek gemaakt en ik schilder”. En toen liep ik mee naar zijn kamer, waar hij allemaal super mooie schilderijen had staan. Toen vertelde hij van “ja, ik wil nog een keer gaan exposeren. Ik heb al gesproken met wat mensen in de buurt om dat te regelen.” Ik vond het zo geweldig te horen dat je op die leeftijd ook gewoon dromen en plannen hebt. Voor mij was dat echt een soort van openbaring dat ik er op een gegeven moment achter kwam: de inhoud van mijn hoofd gaat nooit meer veranderen. Ik blijf voor altijd deze 15-jarige guy met grootste plannen, die wil optreden, die dingen wil laten zien.

Mooi.
Mensen voor wie ik de voorstelling al speelde zeiden ook dat ze die processen die ik omschrijf zelf herkenden. Een vrouw van 20, 30 jaar ouder dan ik zei, dit proces waar jij nu doorheen gaat, dat, dit gedachteproces, dat heb ik natuurlijk ook gemaakt op jouw leeftijd. Voor mij was dat eigenlijk ook een geruststelling, van wow, ja, je krijgt dus waarschijnlijk wel steeds meer rust in je hoofd. Zoals ik nu al meer rust heb dan tien jaar geleden. 

De voorstelling is een confrontatie tussen van mijn angst voor het ouder worden en mijn geloof in alles waar ik van droom. Het is een poging die angst te confronteren en zowel het echte als het mooie wat ik van die poging heb geleerd. Voor mezelf zie ik het ouder worden inmiddels steeds rooskleuriger in. Ik kom er wel.

Weg van dit feestje speelt van 11 februari t/m 28 februari in Theater Bellevue.