It’s the end of the amusement phase

Drie vrouwen dansen alsof ze midden in een eindeloze marathon zijn beland. Hun lichamen dragen herinneringen, geschiedenis en uitputting met zich mee – en laten die niet los. In It's the End of the Amusement Phase onderzoekt choreograaf Chara Kotsali wat er overblijft van het idee van vooruitgang, nu technologische beloftes en maatschappelijke revoluties steeds holler klinken. 
 
Dansstijlen, iconische bewegingen en verwijzingen naar popcultuur en dansgeschiedenis – van Bob Fosse tot Beyoncé – worden door elkaar gemixt tot een scherpe, overdonderende collage. Op het podium botsen feest en uitputting, optimisme en cynisme. Elektrische gitaren, percussie en scherpe beats jagen het tempo op. De performers marcheren, vieren, schilderen hun lichamen, vernietigen symbolen van feestelijkheid: cheerleaders van een tijdperk dat tegelijk absurd en onheilspellend voelt. 
 
Kotsali’s blik is scherp en bij momenten humoristisch. Ze laat zien hoe een samenleving feest kan vieren terwijl ze zichzelf uitput en hoe geschiedenis zich blijft herhalen zolang niemand de muziek durft te stoppen. De vraag die de voorstelling achterlaat is eenvoudig en dringend: hoe bewegen we verder?

ENG
It’s the End of the Amusement Phase is an energetic and idiosyncratic rollercoaster of images and movement. It’s about progress, exhaustion and the failing promise of a future. 
 
Three women dance as if they have been transported into the midst of a never-ending marathon. Their bodies carry memories, history and exhaustion – and refuse to let them go. In It’s the End of the Amusement Phase, choreographer Chara Kotsali explores what remains of the idea of progress, now that technological promises and social revolutions sound increasingly hollow. 
 
Dance styles, iconic movements and references to pop culture and dance history – from Bob Fosse to Beyoncé – are mixed together into a edgy, overwhelming collage. On stage, celebration and exhaustion, optimism and cynicism collide. Electric guitars, percussion and sharp beats drive the tempo. The performers march, celebrate, paint their bodies, destroy symbols of festivity: cheerleaders of an era that feels both absurd and ominous. 
 
Kotsali’s gaze is focused, sharp and, at times, humorous. She shows how a society can celebrate whilst exhausting itself, and how history keeps repeating itself as long as no one dares to stop the music. The question the performance leaves in its wake is simple and urgent: how do we move forward?