Interview met Femke Arnouts en Tim van Dongen

Hi! Jullie hebben deze voorstelling in het voorjaar voor het laatst gespeeld, hoe is het om hier nu weer in te duiken?

Tim: Ik vind het heel fijn. Theater is vaak opgedeeld in blokken, waardoor je het even heel intensief doormaakt en dan is het daarna weer voorbij. Maar ik heb vaak pas na afloop van zo’n tournee echt door wat voor impact het heeft gemaakt, of wat voor gevoel het achterlaat, ook bij mezelf. Dus het is heel waardevol om er wat tijd overheen te kunnen laten gaan en zo nu die nieuwe reeks voorstellingen in te gaan. 

Femke: Ja, het is ook fijn dat we bij Bellevue zo vaak achter elkaar kunnen spelen, om de voorstelling zo meer in je conditie te krijgen. Ik heb best veel tekst en dan zat ik soms toch in de trein alles nog even door te nemen. Dus ik kijk er heel erg naar uit. Ik denk ook dat het ook iets met ons kan doen, dat dingen meer vanzelf gaan en je ook dingen kunt uitproberen. Ik ben benieuwd wat dat oplevert.”

Ja want Femke, jij speelt in dit verhaal heel wat verschillende personages door elkaar. Waarom is daarvoor gekozen? 

Femke: Als ik onze regisseur Marjet Moorman goed citeer, dan symboliseert dat eigenlijk de manier waarop de hoofdpersoon Lewis de verschillende mensen in zijn leven ziet en wat zij allemaal bij hem teweegbrengen. En door al die rollen door één vrouw te laten spelen, want ik speel dus ook mannen zoals Andrew Tate, stellen we ook direct de vraag: hoe vast en afgekaderd is die mannelijkheid nu eigenlijk? Heeft het soms niet meer met de situatie of projectie te maken? 

Hoe is dat voor jou, om die rollen te spelen? Waar let je op?

Femke: Ik vind het heel leuk en uitdagend, omdat je uit heel veel verschillende vaatjes uit jezelf moet tappen. Ik ben gaan zoeken hoe ik met een bepaalde energie de personages fysiek vorm kan geven. Als ik de advocaat speel, dan heb ik altijd mijn kin iets meer naar voren en mijn schouders iets krommer. En als ik het Tate-achtige personage speel, dan denk ik altijd dat ik drie meter breder en drie meter langer ben dan ik ben. Dat soort dingen helpen om daar onderscheid tussen te maken en snel te kunnen schakelen, omdat je lichaam dan ook snapt: we zijn nu even de zestienjarige puber, en nu weer even Andrew Tate.

De manosphere speelt een grote rol in jullie voorstelling. Dat is een veelgebruikte, maar ook best abstracte term. Hoe maken jullie dat concreet? 

Femke: Dat doen we vooral door een concrete situatie neerzetten: een jongen heeft een geweldige daad gepleegd op zijn ex-vriendinnetje en nu zitten we in de cel en komen er allerlei figuren zijn leven binnen. De aanleiding is dus heel concreet. Hoe hij daartoe is gekomen, komt onder andere door de manosphere, maar dat is niet één op één de oorzaak. Het is niet zo dat hij dit heeft gedaan omdat hij bepaalde filmpjes kijkt. Je krijgt ook allerlei andere facetten van zijn leven mee, waardoor je zelf hopelijk als publiek ook voelt van: het is niet zwart-wit en het is niet één op één te herleiden, maar het helpt voor zulke jongens absoluut niet.”

Hebben jullie door het spelen zelf het gevoel dat jullie die wereld iets beter begrijpen? 

Femke: Ja, ik ben er wel echt anders naar gaan kijken. Tijdens het maakproces hebben we ook naar filmpjes gekeken, en toen voelde ik vooral hoe makkelijk je erin gesleurd kan worden. Wij kennen natuurlijk alleen maar de heftige video’s, maar heel veel filmpjes van de manosphere influencers gaan over sporten, over zelfdiscipline, over hoe je met je emoties om moet gaan. Dat zijn allemaal gewoon dingen waarvan je denkt: ja, daar hebben puberjongens behoefte aan. En dan heel sluipenderwijs gaat het ineens over wat je vriendin wel of niet zou mogen. Maar dan zit je er al in.”

Tim: “Ja, het enge vond ik zelf dat ik best wel vaak filmpjes van Andrew Tate zag en dat ik dacht: ja, ik snap hem wel, of hier ben ik het misschien zelfs mee eens. Natuurlijk ben ik het niet eens met alle misogyne en vrouwonvriendelijke en mensonterende dingen. Maar inderdaad, bij die kleine stapjes daarvoor dacht ik wel van: oh, dat begrijp ik wel. Daar betrapte ik mezelf soms wel op. Dan ben ik heel blij dat ik me in een omgeving bevind waar ik het over zoiets kan hebben, en waarbij ik ook weet dat ik het allemaal weer kan relativeren als ik het repetitielokaal uitstap. Maar ik snap dat als je in een periode in je leven zit waarin je misschien meer twijfelt en zoekend bent, dat dit een manier kan zijn om in één keer iemand te hebben die het antwoord wél heeft.” 

Mooi gezegd. Hoe brengen jullie dat gevoel en die nuance in de voorstelling?

Femke: Nou, sowieso is het natuurlijk een voorstelling van een uur en een kwartier, dus dat geeft meer ruimte dan een kort filmpje op social media. Maar ook omdat schrijver en regisseur Marjet Moorman heel erg haar best heeft gedaan om de binnenwereld van die jongen te verwoorden. Het gaat natuurlijk heel vaak over de jongens of over de mensen daaromheen die hun zorgen uiten. In deze voorstelling zegt deze jongen heel lang niets, maar aan het einde komt toch wel heel veel uit. Dat we zijn wanhoop en verdriet en zijn zoeken mogen zien en horen. Dat je op het einde hem eigenlijk gewoon vast wil houden omdat hij het even niet weet, zoals elk mens het weleens even niet weet. Daar zit het denk ik in.

I am Andrew is vanaf 26 september te zien in Theater Bellevue.