What We Leave Behind

Vanaf 2003 maken Uri Ivgi en Johan Greben dansvoorstellingen over de mens, met  uiteenlopende perspectieven op menselijk gedrag en interactie. In de choreografieën wisselen grote contrasten in dynamiek elkaar af: gejaagdheid wordt afgewisseld met sculpturale constellaties van lichamen die rustpunten vormen. Met Ivgi&Greben’s fysieke bewegingsstijl worden de extremen van het danserslichaam aangewend om emoties en diverse psychologische toestanden te dragen. Daarin krijgen het menselijk vermogen tot liefde en solidariteit, maar ook drang, ruwheid en wreedheid hun plaats. De choreografen zijn gefascineerd door wat de mens beweegt, waar de mens toe in staat is. Maar, wat blijft over van  ons bestaan en ons handelen in de herinnering van anderen? Hoe gaan we om met de sporen, de invloed en de restanten van het leven van onze doden? Wat laten we zelf achter?

Motivatie
De algemene aanleiding voor dit onderwerp zijn de verontrustende ontwikkelingen in de wereld waarin menselijke kwetsbaarheid en soft power nauwelijks waarde krijgen. De persoonlijke aanleiding zijn de overblijfselen van het oeuvre van de overleden kunstschilder Ruven Levav (1948–2014). Een groot aantal werken van deze productieve kunstenaar dreigde in de container te belanden; een leven van kunst, een artistiek bestaan weggegooid. Dit raakte de choreografen diep en motiveerde hen om de verweesde doeken een nieuw leven te geven in een voorstelling. Hiermee rees ook de vraag welke sporen hun eigen oeuvre van twee decennia danskunst achterlaten en wat meegaat naar de toekomst. 

What we leave behind is de creatie die de dansvoorstelling ENTER (2025-2026) opvolgt. Daarin speelde de thematiek van toelaten, omarmen en uitsluiten. Deze nieuwe voorstelling voelt als  een vervolg: een verkenning van de invloed van de mensen en dingen die we in ons leven hebben toegelaten en omarmd, maar die nu verdwenen zijn. What we leave behind wil eigen herinneringen bij het publiek activeren, uitnodigen tot overdenking over wat ons vormt en onze persoonlijke sporen in de tijd. Een voorstelling over kunst en leven — over bezielde transformatie — als een uitnodiging om te gedenken, te dromen, te veranderen en open te staan voor wat komt.