Aska Hayakawa
Aska Hayakawa werkt aan een voorstelling over twee migranten die, als ze kort voor de bruiloft van hun kinderen verwikkeld raken in een ruzie, worden ontvoerd door een alien. De alien is een belangrijk object kwijt en in ruil voor hun vrijheid helpen de mannen de alien met diens zoektocht. Ze raken Sandy van Rijck op het spoor, een Nederlandse tv-persoonlijkheid bekend om haar black en yellow face-typetjes. Sandy is alleen niet van plan om het object zomaar terug te geven. Lukt het de mannen om haar te verslaan en op tijd terug te keren naar de bruiloft? Aska wordt begeleid door Vincent Wijlhuizen.
Wanneer wist je voor het eerst dat schrijven of verhalen maken iets voor jou is?
Ergens tussen mijn vijfde en achtste wandelde ik weleens naar de bouwmarkt om van die kleurstalen te verzamelen. Dan kon ik de mooiste kleuren bij elkaar zoeken en gratis mee naar huis nemen. Geen idee wat ik er vervolgens mee deed, knutselen of gewoon naar kijken, ervan genieten. Maar het was een ontwikkeling van een smaak, geloof ik, en dat is ook waar het schrijven voor mij begint, me afvragen: wat vind ik mooi?
Wat maakt het schrijven of misschien überhaupt bezig zijn met theater bijzonder voor jou?
Voor mij is alle kunst, alles wat al bestaat en nog niet bestaat, één groot bouwwerk. Een soort Sagrada Familia, maar dan eentje die écht nooit afkomt. En dat ik daaraan kan bijdragen, aan zoiets enorm, terwijl ik zelf heel klein ben, dat geeft me een heel geborgen gevoel, een soort broederschap is het.
Het stuk waar je nu aan werkt, waarom dacht je bij dit verhaal: hier moet ik iets mee?
Ik loop al lang rond met het gevoel dat ik iets over Wendy van Dijk moet schrijven. Zij heeft met haar yellow-face typetje Ushi best een grote invloed gehad op mijn leven. Een nalatenschap dat in de vergetelheid dreigt te raken, want iedereen wil eigenlijk zo snel mogelijk wegstoppen dat ze zich daar zo mee hebben zitten vermaken. Het is theatraal, die vergane glorie van een afgedankt icoon, terwijl ze wel een interessante vraag agendeert. Want hoe kan het nou dat Nederlanders, zelfs als ze zo hun best doen als Wendy, nooit grappig zijn? Nee, grapje, dus. Het is vooral de schijnbare transformatie van dit soort acteerwerk die me boeit. Voor mij raakt dat aan een aspect van integratie. Kunnen we ook echt iemand anders worden als we ons maar genoeg inleven in de ander?
Als iemand jouw verhaal straks hoort of leest, wat hoop je dat er dan bij hen gebeurt of achterblijft?
Ze moeten tijdens het kijken heel hard lachen en bij het applaus denken ze ‘deze schrijver is ge-ni-aal’ en als ze later aan de bar staan, kunnen ze nog niet geloven wat ze allemaal hebben gezien en gehoord en eenmaal thuis gaan ze slapen met een grote glimlach op hun gezicht en ook geweldig dromen, want zonder dat ze het helemaal doorhadden is er ergens in hun brein een raampje open gezet, waar allerlei grote fantasieën door naar binnen kunnen komen waaien.
