Sybren van der Velde
Sybren van der Velde schrijft een stuk over Maria, moeder en gepensioneerd countryzangeres, die na het overlijden van haar dochter naar Oostende trekt om te vergeten. Vanuit haar strandcabine kijkt ze naar de zee, de vogels en voorbijgangers, en spreekt ze over verlies, Dolly Parton, Las Vegas, veeartsen, neonlichten en dingen die verdwijnen, terwijl figuren als een jutter en een cowboy komen en gaan in het kustgrijs. Onder begeleiding van ... onderzoekt Sybren herinnering, hypernostalgie en taal: hoe andermans herinneringen zich nestelen in de onze, hoe vergeten vormgeeft, en hoe klank, dialect en genre samen een koortsdroom bouwen.
Wanneer wist je voor het eerst dat schrijven of verhalen maken iets voor jou is?
Bij het overlijden van Lou Reed†, het daaropvolgende doorlopen van zijn liedteksten en de nood - hoewel binnen een ander medium / op een andere schaal - hetzelfde te pogen, of liever: iets wat daaraan grenst ( een beetje ( of minder, nog ) - hoop ik, thans ). IT´S SO COLD IN ALASKA - IT´S SO COLD IN ALASKA - IT´S SO COLD IN ALASKA…
Wat maakt het schrijven of misschien überhaupt bezig zijn met theater bijzonder voor jou?
Het onbevangene / de gelijke adem (of het zoeken daarnaar).
Het stuk waar je nu aan werkt, waarom dacht je bij dit verhaal: hier moet ik iets mee?
De tekst stuwt voort op mijn grote bewondering voor Dolly P.† / de wens het binnenste te verklanken, of de poging daartoe
Als iemand jouw verhaal straks hoort of leest, wat hoop je dat er dan bij hen gebeurt of achterblijft?
Ik hoop de woorden (in hun veelvoud) hun zwaarte te doen verliezen / te doen voelen dat het grote in het kleine ontluikt (en bij wijlen andersom).
