Frans Blokhuis
Frans is als gereformeerde domineeszoon opgegroeid met de verhalen uit de Bijbel. Waar christelijk conservatisme in opkomst is en deze verhalen vaak aangegrepen worden om normen te stellen over gender, seksualiteit en familie, vallen Frans juist vaak de implicaties over bevrijding, emancipatie en heling op in deze teksten. Frans schrijft dan ook aan een queer herlezing van deze verhalen, gekoppeld aan autobiografische anekdotes. Hij wordt bij het schrijven van deze tekst begeleid door Nic Bruckman.
Wanneer wist je voor het eerst dat schrijven of verhalen maken iets voor jou is?
Ik kom uit een traditie van verhalen vertellen: mijn vader is dominee in de Nederlands Gereformeerde Kerk. De bijbelverhalen waren mega spannend en heroïsch, vaak met onwaarschijnlijke helden, wonderen en een sterke moraal. Ik herinner me ook dat ik als kind al “boekjes” schreef (aka handgeschreven verhaaltjes met tekeningen in schriftjes). De liefde voor een goed verhaal is nooit weggegaan. Toen ik een monoloog schreef voor de theatervoorstelling Boys Won’t Be Boys ging het vlammetje weer branden. De bijbelverhalen zijn onderdeel van m’n dna, er zit voor mij veel nostalgie in die verhalen.
Wat maakt het schrijven of misschien überhaupt bezig zijn met theater bijzonder voor jou?
Ik heb met name ervaring als journalistiek schrijver, maar nog niet als schrijver voor het theater. Het is een leuke, nieuwe uitdaging: het theater is een plek waar allerlei artistieke keuzes en interacties mogelijk zijn die in een journalistieke tekst niet bestaan. Ik wil die creatieve ruimte verkennen en er een beetje in verdwalen. Tegelijkertijd voelt het theater vertrouwd, juist omdat het een plek is die me zo vaak aan de kerk doet denken. Een groep mensen komt samen om geïnspireerd te worden en naar een mooi verhaal te luisteren. Het is denk ik een oerbehoefte die we allemaal hebben.
Het stuk waar je nu aan werkt, waarom dacht je bij dit verhaal: hier moet ik iets mee?
Bijbelteksten worden helaas vaak ingezet om groepen in de samenleving te onderdrukken of weg te zetten als de ander. Maar als ik door mijn roze bril de bijbel lees, dan zie ik juist allemaal figuren waar ik iets van mezelf in herken. Dan lees ik verhalen over onderdrukking en bevrijding, over bange, falende mannen, over dromers en over zachte krachten. Ik denk dat we die verhalen nodig hebben in een wereld die steeds harder en genadelozer wordt. Het is voor mij belangrijk om een traditie die zo ingebed is in de Nederlandse cultuur en waar ik zelf uitkom, de gereformeerde traditie, te onderzoeken en te proberen te snappen. Mijn tekst gaat ook over familiebanden. Ik denk dat kunst een sterke manier is om gebeurtenissen te verwerken. En als je dat voor een publiek doet, dan kun je wellicht iets van die heling uitdelen.
Als iemand jouw verhaal straks hoort of leest, wat hoop je dat er dan bij hen gebeurt of achterblijft?
Ik vind het moeilijk om in te spelen op een gevoel of gebeurtenis bij het publiek, want dat is aan hen zelf. Maar ik hoop dat mensen iets herkennen in mijn verhaal, wat hen kracht of hoop geeft. Ik hoop ook dat mensen inzien, voor zover ze dat niet al doen, dat de bijbel best een maffe en grappige verzameling van inspirerende verhalen is. Dat christelijke dominantie en onderdrukking (zoals het uitsluiten van queer en trans mensen, of het financieren van Israëlische kolonisten) cultureel bepaald is en niet goed te praten aan de hand van bijbelteksten. Vooral hoop ik dat mensen iets van heling ervaren.
