Oumaima Belkhdar
Oumaima schrijft een stuk over dubbele vervreemding aan de hand van twee Marokkaans-Nederlandse zussen die conflicteren over hun verschillende benaderingen van queerness en traditie. Onder begeleiding van haar mentor Fadua El Akchaoui onderzoekt ze de dynamiek tussen authenticiteit en verwachtingen binnen familiekringen en zoekt ze naar het punt waarin zelfbehoud ook zelfverloochening is.
Wanneer wist je voor het eerst dat schrijven of verhalen maken iets voor jou is?
Op mijn vijftiende, midden in de examenweek, verslond ik een boek van meer dan 500 pagina’s waar geen genre op vast te plakken is. Ik vond het verhaal eclectisch, spannend, romantisch, ironisch, en het zette me vooral steeds op het verkeerde been - precies waar ik van hou. Ik schreef toen vooral songteksten, maar ik weet nog dat ik na de laatste zin het boek dichtklapte en dacht: had ík dit maar geschreven. Dat was het moment waarop ik wist: verhalen maken, dat wil ik ook.
Wat maakt het schrijven of misschien überhaupt bezig zijn met theater bijzonder voor jou?
Een theaterstuk begint voordat het begint en eindigt nadat het geëindigd is. Je voelt de tastbare spanning vanaf het moment dat je met anderen op de opening van de zaaldeuren wacht totdat je samen de eerste tram richting huis neemt. Er is sprake van samenhorigheid. Dat vind ik heel bijzonder.
Het stuk waar je nu aan werkt, waarom dacht je bij dit verhaal: hier moet ik iets mee?
Uitsluiting is iets wat bijna iedereen kent, of het nu incidenteel is of systematisch. Wat mij vooral fascineert, is het geval waarin iemand die systematisch buitengesloten wordt, zelf een ander buitensluit. Hoe vergeten we zo snel wat ons wordt aangedaan, zodra we macht en ruimte krijgen? Ik wil dit spanningsveld begrijpen en al snel kwamen de volgende vragen naar boven: wat als weerstand geen afwijzing is, maar een schreeuw om totale omverwerping? Wat dan?
Als iemand jouw verhaal straks hoort of leest, wat hoop je dat er dan bij hen gebeurt of achterblijft?
Ik hoop dat je lacht, jezelf herkent, een bekende ziet, een warme blik vangt, onthusts raakt, onthust blijft en tegelijkertijd een schouder kan vinden - ik hoop dat je na afloop met een bonzent hart de ander écht aankijkt en een keer wat vraagt.
