Lelie Danesh
Lelie Danesh werkt onder begeleiding van Ludwig Bindervoet aan Drie vreemden, een tekst over conflict en extremisme. Wanneer allen ontnomen zijn van taal, beweging en naam, komt de vraag: wat blijft er nog over?
Wanneer wist je voor het eerst dat schrijven of verhalen maken iets voor jou is?
Mijn vader verzon altijd bedtijd verhalen voor het slapen gaan. Net wanneer het spannendste deel eraan kwam stopte hij en liet dan mij het einde bepalen. Mijn deel van het verhaal ging dan telkens over snoepjes kastelen of hoe het zou zijn om een lift te hebben die kan landen op de maan. Een goed einde was ook belangrijk want dan kon ik beter slapen. De personages heetten altijd Lelie, want dan kon ik veel coole dingen doen. Ik denk dat dit het begin moet zijn geweest. In ieder geval het besef dat er daarin meer mogelijk was dan wat er om me heen gebeurde. Daarom ging ik ermee door, ik kon blijven ontsnappen.
Wat maakt het schrijven of misschien überhaupt bezig zijn met theater bijzonder voor jou?
De geschiedenis van het theater. En alles wat het gevuld heeft en het blijft vullen. Dat ik er nu iets mee kan doen. Dat is heel leuk, ik zie hierbinnen veel meer mogelijkheden om regels om te buigen.
Het stuk waar je nu aan werkt, waarom dacht je bij dit verhaal: hier moet ik iets mee?
Ik was al langere tijd bezig met de thema’s van dit stuk. Maar ik merkte dat theater de enige juiste vorm was voor de vragen waarmee ik zat. Zoals het idee dat een publiek tegenover de acteurs zit, dat is een confrontatie die heel gelaagd is.
Als iemand jouw verhaal straks hoort of leest, wat hoop je dat er dan bij hen gebeurt of achterblijft?
Ik hoop op verwarring en een dialoog.
