Nana Darfoor

Nana Darfoor schrijft Als een kind geen kind kan zijn, verliest zijn toekomst de kleur. Over Kwame, een jonge man die leeft in een wereld waarin hij nooit echt is gezien. Wat begint als een brute overval, ontvouwt zich tot een reis door zijn verleden. Van de stille jongen die zijn moeder om toestemming vroeg om buiten te spelen, tot de tiener die zijn identiteit verliest in een samenleving vol vooroordelen. Nana wordt begeleid door Maarten van Hinte.

@ Anne van Zantwijk

Nana

Nana Darfoor is een jonge acteur, schrijver en maker uit Amsterdam, afgestudeerd als acteur aan de mbo-opleiding Pact Theater. Vanuit zijn eigen ervaringen en observaties maakt hij verhalen over jongeren, identiteit, armoede, eenzaamheid, verlies en de invloed van je omgeving. Hij kijkt daarbij vooral naar de reden achter iemands keuzes: mensen worden niet slecht geboren, maar gevormd door hun omstandigheden. Met verhalen die vaak onvoldoende gehoord worden wil hij jongeren aan het denken zetten over hun eigen keuzes en laten zien dat het straatleven niet zo mooi of stoer is als het lijkt.

Wanneer wist je voor het eerst dat schrijven of verhalen maken iets voor jou is?

De eerste keer dat ik ontdekte dat schrijven echt iets voor mij was, was toen ik mijn solovoorstelling Tussen de haai en piraat maakte tijdens mijn opleiding bij PACT Theater. Het was een autobiografisch verhaal, waardoor ik het best spannend vond om mijn eigen ervaringen met anderen te delen. Toch werd de voorstelling heel goed ontvangen. Dat deed veel met mij en gaf mij het vertrouwen om meer vanuit mezelf te schrijven. Vanaf dat moment begon ik steeds meer liefde te krijgen voor het schrijven en ontdekte ik hoe bijzonder het is om persoonlijke verhalen met anderen te delen.

Wat maakt het schrijven of misschien überhaupt bezig zijn met theater bijzonder voor jou?

Wat schrijven en theater voor mij bijzonder maakt, is dat ik door middel van creativiteit de visie van mensen kan beïnvloeden en misschien zelfs kan veranderen. Ik vind het mooi dat je met een verhaal mensen anders naar bepaalde situaties of personen kunt laten kijken. Vooral in de wereld waarin we nu leven, waarin mensen vaak snel een oordeel hebben over anderen, denk ik dat verhalen een positieve verandering teweeg kunnen brengen. Voor mij is dat een van de mooiste dingen aan het maken van verhalen: dat je mensen niet alleen kunt raken, maar ze ook aan het denken kunt zetten.

Het stuk waar je nu aan werkt, waarom dacht je bij dit verhaal: hier moet ik iets mee?

Ik vind dit verhaal belangrijk omdat ik om me heen zie hoeveel jongeren opgroeien zonder vaderfiguur. Daarnaast kwam ik een Amerikaans artikel tegen waarin een onderzoek onder 75 jeugddelinquenten wordt besproken. In die groep had 66% geen vaderfiguur. Dit cijfer zette mij aan het denken over de omstandigheden waarin jongeren opgroeien en de invloed die deze op hun leven kunnen hebben.

Ik wil met mijn verhaal laten zien dat het straatleven misschien niet het leven is waar je uiteindelijk gelukkig van wordt. Ik kom zelf uit die omgeving en weet daarom hoe belangrijk het is om te laten zien wat er achter dat leven schuilgaat. Ik wil jongeren laten nadenken over de keuzes die ze maken en ze behoeden voor fouten die grote gevolgen kunnen hebben. Ik wil niet met mijn vinger wijzen, maar juist begrip creëren en laten zien dat er altijd een andere weg mogelijk is.

Als iemand jouw verhaal straks hoort of leest, wat hoop je dat er dan bij hen gebeurt of achterblijft?

Ik hoop dat mijn verhaal mensen met een opener blik laat kijken naar jongeren die in moeilijke situaties zitten of in de criminaliteit terechtkomen. Dat ze verder kijken dan hun gedrag en proberen te begrijpen wat daarachter schuilgaat. Tegelijkertijd wil ik jongeren laten zien dat hun verleden en omstandigheden niet hoeven te bepalen wie ze worden. Ik hoop dat mijn verhaal voor meer begrip zorgt en jongeren het gevoel geeft dat ze niet alleen zijn en dat er altijd een andere toekomst mogelijk is.